JAN PAWEŁ II

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

1. "Jesteśmy pomocnikami Boga" (1 Kor 3,9).

Słowa Apostoła Narodów, które słyszeliśmy wczoraj w liturgii, winny być przypominane dzisiaj - przy poświęceniu nowej części gmachu seminaryjnego w Łomży. Również wczorajszą Ewangelię: przypowieść o siewcy, trzeba dziś raz jeszcze rozważyć. Przecież nawet sam łaciński wyraz "seminarium" mówi o siejbie. W pełni rozumiemy tę klasyczną (w języku kościelnej tradycji) nazwę, gdy idziemy za myślą św. Pawła, który pisze do Koryntian z jednej strony o "pomocnikach Bożych", a z drugiej strony adresatów swego Listu nazywa "uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą" (1 Kor 3,9). Siejba - i budowanie: te dwa obrazy łączą się w tekście Pawłowym.

Równocześnie Apostoł podkreśla, iż "pomocnicy Boga" są "sługami": są to ci słudzy, przez których Koryntianie uwierzyli "według tego, co każdemu dał Pan" (1 Kor 3,5). Tak więc On sam, Pan, jest sprawcą zbawczego dobra - ludzie, Paweł czy Apollos, są sługami, którzy wedle ludzkich możliwości, a nade wszystko wsparci łaską Pana, pomagają w Bożym dziele. Pisze Apostoł: "Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost" (1 Kor 3,6). I dodaje: "Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, ani ten, który podlewa, tylko Ten, który daje wzrost - Bóg" (1 Kor 3,7).

2. Budowa łomżyńskiego seminarium (jego nowej części) już dobiegła końca, ale cały sens istnienia tego gmachu będzie zależał od tego, czy w jego mieszkańcach będzie się dokonywało budowanie duchowe. To budowanie powinno tutaj trwać nieustannie. Jesteście tu przecież po to, drodzy alumni, aby was Duch Święty ukształtował na "pomocników Boga" w rozszerzaniu na cały świat zbawczego dzieła Chrystusa.

Jak wiecie, ostatni Synod Biskupów poświęcony był sprawie formacji kapłańskiej. W moich rozważaniach niedzielnych w czasie przygotowań do tego Synodu zwróciłem między innymi uwagę na to, że miejsce kapłana w Kościele wyznacza jego powołanie do posługi Eucharystii: "Bez kapłana niemożliwa jest Ofiara eucharystyczna... Trzeba kształtować u kandydatów do kapłaństwa wewnętrzne postawy, dla których oparciem jest Eucharystia: wdzięczność za dobrodziejstwa otrzymane z góry, jako że Eucharystia oznacza Ofiarę dziękczynną; postawę ofiarności, która każe łączyć eucharystyczną Ofiarę Chrystusa z własną, osobistą ofiarą; miłość bliźniego, umacnianą przez sakrament, który jest znakiem jedności i dzielenia się z innymi; pragnienie kontemplacji i adoracji Chrystusa realnie obecnego w eucharystycznych postaciach" ("Anioł Pański", 1 VII 1990 r.).

Przemówienie wygłoszone z okazji ceremonii poświęcenia nowej części budynku Wyższego Seminarium Duchownego diecezji łomżyńskiej - Jan Paweł II - więcej...