JAN PAWEŁ II

1. W obecnym Roku Jubileuszowym nasze katechezy poświęcamy tematowi uwielbienia Trójcy Świętej. Po rozważeniu chwały Trzech Osób Boskich w stworzeniu, w dziejach i w tajemnicy Chrystusa, kierujemy spojrzenie na człowieka, by odnaleźć w nim świetlane odbicie Bożego działania.

«W Jego ręku — tchnienie życia i dusza każdego człowieka» (Hi 12, 10). To sugestywne stwierdzenie Hioba uwypukla głęboką więź łączącą istoty ludzkie z «Panem, miłośnikiem życia» (por. Mdr 11, 26). W rozumne stworzenie wpisane jest wewnętrzne odniesienie do Stwórcy, głęboka więź ustanowiona przede wszystkim przez dar życia. Dar ten, udzielony przez Trójcę Świętą, ma dwa zasadnicze wymiary, które postaramy się ukazać w świetle słowa Bożego.

2. Pierwszym podstawowym wymiarem darowanego nam życia jest wymiar fizyczny i historyczny, wspomniana «dusza» (nefesh) i «duch» (ruah), o których mówi Hiob. Ojciec jawi się jako źródło tego daru u początków stworzenia, kiedy uroczyście ogłasza: «Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. (...) Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę» (Rdz 1, 26-27). Wraz z Katechizmem Kościoła Katolickiego możemy wyciągnąć następujący wniosek: «Obraz Boży jest obecny w każdym człowieku. Jaśnieje we wspólnocie osób na podobieństwo zjednoczenia Osób Boskich między sobą» (n. 1702). We wspólnocie miłości oraz w zdolności ludzkiej do prokreacji można dostrzec odbicie Stwórcy. Mężczyzna i kobieta kontynuują w małżeństwie stwórcze dzieło Boga, uczestniczą w Jego najwyższym ojcostwie, w tajemnicy, którą zaleca nam kontemplować św. Paweł: «Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich» (Ef 4, 6).

Skuteczna obecność Boga, którego chrześcijanin przywołuje nazywając Go Ojcem, widoczna już jest u początków życia każdego człowieka, a następnie przez wszystkie jego dni. Świadczy o tym niezwykle piękna strofa Psalmu 139 [138], którą można przełożyć w sposób najbardziej zbliżony do oryginału: «Ty bowiem utworzyłeś moje nerki, Ty utkałeś mnie w łonie mej matki. (...) nietajna Ci moja istota, kiedy w ukryciu powstawałem, utkany w głębi ziemi. Oczy Twoje widziały me czyny (widziały mnie w zarodku — golmí) i wszystkie są spisane w Twej księdze; dni określone zostały, chociaż żaden z nich [jeszcze] nie nastał» (w. 13. 15-16).

Chwała Trójcy Świętej w żywym człowieku - Jan Paweł II - więcej...